Pişman Değilim - Enfes.NET | Aşk, Aşk Sözleri, Güzel Şarkı Sözleri, Aşk Şiirleri, Güzel Sözler, Moda

Pişman Değilim

Askerden gelince üç beş ay avare avare dolaştım. Sonra anam evlen diye tutturdu. Kazık kadar adam olmuşum askerliği de yapmışım; zamanı gelmiş. Bana kalsa daha erkendi ama… İstemeye istemeye “tamam” dedim. O akşam şunu isteyelim bunu isteyelim dediler. Üç beş kız saydılar. Bazısını ben istemedim; bazısını babam; bazısını da annem. Babamın bir arkadaşı vardı. On beş sene aynı fabrikada çalışmışlar; ailecek görüşürdük. Sonunda onun kızını istemeye karar verdik. Anneme kalırsa iş tamamdı Recep, babamı kırmazdı, hem benden iyisini mi bulacaklardı. Ama babam “Oğlanın işi gücü yok hanım” dedi. “Önce iş lazım. Utanırım isteyemem. Bir iş bulalım.”
İki hafta sonra belediyeye girdim. O zamanlar bir tane park vardı; onu beklemeye başladım. Parkta ufak bir de kulübe vardı. Akşama kadar yatıyordum, tam benim işimdi. Bizim köylü Mustan “Şimdilik idare ededursun, bir iki aya kadar başka bir iş veririz.” demiş. Ben halimden memnundum. Recep emminin kızını istediler. Bizimkilerin tahmin ettiği gibi kızı verdiler. Düğün dernek yaptık. İki kızım oldu. Sonra çoluk çocuk derken baktım belediyeye gireli on beş sene olmuş. Bir seneyi doldurmadan Mustan beni yanına aldı. Belediyeyi beklemeye başladım. Seçim oldu. Mustan’ın partisi kazandı. Baktık bizim Mustan park bahçeler müdür yardımcısı olmuş, beni de götürdü. Masa başı bir işe verdiler. Yaptığım pek bir iş yoktu. On sene çalıştım. Bu arada Mustan müdürlükten emekli oldu. Onun yerine gelen Muzaffer Bey’le aramız daha iyiydi. Her akşam olmasa da iki akşama bir mutlaka beraberdik. Muzaffer Bey de benim gibi içkiye biraz düşkündü. Ne kadar içerse içsin etkilenmezdi. İçerdik ama kimseye bir zararımız olmazdı. Sarhoşluğu ben de sevmem. Gece arabayla gider tenha bir yerde içer efendice evlerimize giderdik. İşe bir hafta uğramasam arayan olmazdı. Muzaffer Bey’in sözü vardı. Bu dönem olmamıştı ama gelecek dönem aynı başkan seçilirse beni mutlaka müdür yardımcısı yapacaktı. Benim pek yüksekte gözüm yoktu. Ama içten içe de ilerde acaba bir müdürlük diyordum. Olmadı
İşlerimiz yolunda derken erken seçim oldu. Başkan beyin art arda yolsuzlukları çıktı. Rüşvetti, adam kayırmaydı, ihaleydi derken adamın ayağını kaydırdılar. Yeni başkan iktidar partisinden seçildi. Koltuğa oturur oturmaz önce müdürleri değiştirdi. Muzaffer Beyi Su İdaresi’ne vezne olarak atadı. Zaten emekliliği gelmişti. “Bu işi yapasıya emekli olurum” dedi. Çekti gitti. Yeni müdür, buz gibi bir adam. Ne selam veriyor, ne selam alıyor. Yaptığımız hiçbir şeyi beğenmez. Huyunu bilmediğimizden alttan aldık. Ne olur ne olmaz diye… Bir ay böyle geldi geçti.
Nihayet o gün. Cumaydı. Kuru ayaz vardı. Tıraş oldum, biraz geç kalmışım. Aksi gibi araba da çalışmadı. Biraz da orada oyalandık. Güç bela çalıştı. Yarım saat geç de olsa daireye vardım. Soluk soluğa odaya girdim. Masama oturdum. Bizim odada beş arkadaş çalışıyorduk. Girişte müdürün arabasını gördüm ama yine de sordum
-“Müdür geldi mi?”
-“Geldi” dediler.
-“Bir şey dedi mi?” dememiş.
Biraz soluklanmaya fırsat kalmadı, Mehmet Efendi içeri girdi. Müdür çağırıyor Salih Bey dedi.
-“Nerden çıktı bu ya?” dedim. “Sabah sabah fırça yemeyelim” diye söylene söylene odasına vardım. Ceketimi ilikleyip, kapıyı çaldım. İçeri girince “Buyur” dedi. İlk defa gülümsediğini gördüm. Ben de gülümsemeye başladım. Allah var ya içimden geçiverdi “Acaba” dedim, “Müdür yardımcısı oldun” der mi?
“Nasılsın?” dedi. “Çay içer misin?” dedi. “Çoluk çocuk” dedi. “Kaç taneydi, nerede okuyorlar, Nerde oturuyorsun, ev kendinin mi anan baban sağ mı?” Bu ara çaylar geldi. Ne güzel konuşuyordu adam. “Boşu boşuna günahını almışım” dedim. Ve “Kesin müdür yardımcısıyım” diyerek oturduğum koltuğa daha bir kuruldum. Ben de ufak tefek sorular sordum samimi bir şekilde cevap verdi. Ve artık içimden müdür yardımcısı olarak neler yapabileceğimi geçirmeye başladım. “Önce şu depodaki salıncaklar kaydıraklar vs. onlar çürüyüp gidiyor, Muzaffer Bey zamanında Antalya’dan gönderdiler. Dağıtılmadı. Müsaadenizle onları kenar mahallerdeki parklara dağıttırayım. Ayrıca yeni bir görev dağılımı lazım. Ben burada on seneden fazladır çalışırım. Herkesi tanırım o işi ben hallederim siz zahmet etmeyin. Çim ve çiçek tohumları da lazım, taşlar lazım, ben hükümetin önündeki araziye banklar konulursa iyi olacağını tahmin ediyorum. Bir de çay ocağı yaparsak hem oradan gelir sağlarız. Hem de öğrenci olsun asker olsun oturur. Ne dersiniz efendim?” Ben böyle düşüncelere dalmışken. “Sen iyi bir insana benziyorsun” dedi. “Belediyemize bundan sonra büyük hizmetlerde bulunacağına inanıyorum.” İçimden “Yaşaaa!” diye bağırmak geliyordu. “Hadi” diyordum “Söyle. Yeni görevin hayırlı olsun” de. Ama o insanlığımdan geldiği günden beri gözünün üzerimde olduğundan bahsediyordu. Yüzündeki gülümseme ne kadar tatlıydı. Muzaffer Bey bile bana böyle güzel bakmamıştı. Artık benim görev kesindi. Bugün için izin istemeye karar verdim. Karıma haberi nasıl vereceğimi, çocuklara nasıl vereceğimi, bizim arkadaşlara nasıl vereceğimi düşünmeye başladım. Arkadaşlar “Sen artık bizimle konuşmazsın, e, koskoca müdür yardımcısı..” diyeceklerdi. Bense “Olur mu ya!” diyecektim “Olur mu hiç! Biz arkadaşlarımızı satmayız.”
Derken birer çay daha geldi. Müdür karısıyla bir tülü geçinemediğinden yakınmaya başladı. “La havle” dedim içimden. “Söyle hadi de gideyim.” Sonra yine o güzel gülümsemesiyle çocukluğunu anlatmaya başladı, falanca köyde doğduğunu ilk traktörü beş yaşında ilçede gördüğünü. Köylerine araba gitmediğini dağlarda kekik, salep topladığını, davar güttüğünü, çok rezillik çektiklerini hiçbir şeylerinin olmadığını, yiyecek ekmeğe muhtaç günlerinin geçtiğini, babasının güç bela kendisini okuttuğunu, diğer dört kardeşinin de kız olduğunu, düğünlerini kendisinin yaptığını dinledim de dinledim.
Sonra “E, sen anlat bakalım” dedi. Zaten heyecanlıydım. Aklımdan “Bir iki cümle edip işime döneyim” derim diye geçirdim. O zaman mutlaka söylerdi. Hem işime böylesine düşkün olduğumu görünce…
“Ben” dedim. “35 senedir buradayım. Köyden bir yaşında çıkmışız. İşte senelerdir buradayım. O kadar işte. Efendim ben müsaadenizi istesem.” dedim ama “Dur bakalım ya acelen ne, gidersin.” dedi. Çaresiz oturdum. Ama bu defa daha rahat. Şöyle müdür yardımcısı gibi. “O zaman bir çay daha içelim.” dedim. Çay geldi. Gülmemek için kendini zor tutuyor gibiydi. “Oturuşumu komik mi buldu?” diye düşündüm. Yok. Biraz sonra yine o tatlı tebessümü. Çaylar geldi. İçerken bana akıl danışmaya başladı. Ben iyiden iyiye kendimi kaptırdım. Şehrin eksiklerini anlattım, neler yapılabileceğini anlattım. Söylediğim bazı şeyleri not alıyordu. Anlatacağım bir şey kalmamıştı. Ama o “Başka?..” dercesine yüzüme bakıyordu. “Şu bahçeye bir garaj yapalım.” dedim “Yaparız” dedi. “Başka?..” Ne söyleyeceğimi bilemedim. Bir iki şey daha söyledim. Güldü. Ama gerçekten saçma, gülünecek şeyler söylemiştim. “Başka?..” dedi gülerek, daha ne diyeyim? Saçma sapan birkaç cümle daha. “Başka?..”… Yok işte başka bir şey. O “Başka?..” dedikçe ben saçma sapan bir şeyler söylüyorum. O gülüyor. Benim bile saçma bulduklarımı not alıyor. Nihayet dayanamadım bilmem kaçıncı “Başka?..”da “Efendim bu kadarını yapsak kafi” dedim. “Yaparız” dedi. “Başka?…” gülüyor. Yüzüm kızarmaya başladı. Adamı tanımıyorum ki… “Huyu galiba” dedim. Ama insan yardımcısıyla böyle konuşur mu? Konuşuyor. Kahkahayla son bir “Başka?..” dedi. Adeta yüzüm yanıyordu. Biraz sonra kendine geldi ama bu defa o tatlı gülümsemesi kaybolmuştu. Alışık olduğumuz soğukluğuyla yüzüme dik dik baktı. Sonra önündeki klasörü açtı bir kâğıt çıkardı. “Çok şükür” dedim. Nihayet “Müdür yardımcısı oldunuz.” diyecek belki de “Kusura bakmayın, ben böyleyim” der. “Amaaan” dedim “Derse desin müdürüm değil mi!.. Müdür yardımcısı olduktan sonra gerisi kolay.” Ayağa kalktım.
“Salih Bey, temizlik işlerine atandınız.” dedi. Beynim durdu. Aklımda müdür yardımcılığı… “Müdür yardımcısı olarak mı?” dedim mi bilmiyorum. Ama o kahkahalarını çok iyi hatırlıyorum. Kafamın içini tırmalayan o kahkahalar… Ve “Saçmalama! O iş sizin parti zamanındaydı. Temizlik işç

Tarih:2008-08-19 Hit: 62

Enfes.NET Alt Menü

| Sohbet Odaları | Chat |